حالت پایه:
تو این حالت شما دستای خودتونو مثل شکل نگه میدارین. این حالت این انعطاف رو به دستای شما میده تا بتونین به راحتی تموم حالت های بعدی رو اجرا کنین. به همین خاطر به این ژست، حالت پایه میگیم.

حالت مطمئن:
تو این ژست دست های شما درست روبه روی هم قرار دارن. فاصله بین دست ها مهم نیست و حتی میتونین انگشتاتونو به هم بچسبونین. این ژست برای زمانی مناسبه که شما از گفته های خودتون ۱۰۰% مطمئن باشین. شما وقتی از این ژست استفاده می کنین، حس اطمینان رو به مخاطب خودتون القا می کنین و نشون میدین که از صحتِ حرفی که میزنین مطمئن هستین. اگه این ژست رو با ” تن صدای مناسب ” و ” ارتباط چشمی خوب “، همراه کنین، میتونین تاثیر فوق العاده ای بر روی مخاطب بذارین.

حالت رو راست:
حرف زدن با دستان باز ( نشون دادن کف دست ) در ارتباطات متقابل به معنی صداقت و راستی شماست. وقتی شما از این ژست استفاده می کنین به مخاطب این حس رو القا می کنین که ” من هیچ چیز نادرستی ندارم که مخفی کنم و چیزایی میگم که درست باشن “. این ژست برای زمانی مناسبه که:
– شما از مطلبتون نتیجه گیری می کنین.
– میخواین به مخاطبتون پیشنهاد فروش بدین.
– میخواین از مخاطبتون بخواین کاریو انجام بدن. یعنی مرحله Call to Action.
استفاده از این زست تو سخنرانی ها باعث میشه مخاطب به درستی شما بیشتر اطمینان کنه و از گارد دفاعی خارج بشه. و بنابراین تاثیر حرف های شما بر روی مخاطب افزایش پیدا می کنه.
منبع:mihanfal.com
برچسب:
نویسنده: بهنام امیری